Pora na igrzyska, czyli z ziemi polskiej do włoskiej

W minionym tygodniu pozwoliłem sobie przedstawić swoje typy w rywalizacji o tytuł Sportowca Torunia 2025 i nawet wiele się nie rozminąłem z werdyktem Szanownej Kapituły. W głównej kategorii z trzech głównych kandydatur – pięściarki Anety Rygielskiej, wioślarza Mirosława Ziętarskiego i żużlowca Patryka Dudka wytypowałem tego ostatniego.

Obstawiłem, że członkowie Kapituły wezmą pod uwagę fakt, że na sukces żużlowców czekaliśmy od 2008 roku, Aneta odpadnie, bo była „tylko" wicemistrzynią świata, a mistrz świata Mirek stanie się ofiarą własnych sukcesów, bo zdobywa je nałogowo już od kilku lat i nieco już mógł się „znudzić". Taki trochę przykład Bartosza Zmarzlika, który przyzwyczaił już do kibiców do zdobywania tytułów indywidualnego mistrza świata i teraz pewnie wygra dopiero jakiś plebiscyt na „rozczarowanie roku", gdy tego złota nie wywalczy.

Na szczęście ktoś padł na pomysł, by nagrodzić żużlowca i wioślarza ex aequo i wyszło to bardzo dobrze, bo nikt nie został pokrzywdzony.

Nie pierwszy to zresztą taki przypadek, bo już raz mieliśmy dwóch zwycięzców, a właściwie zwyciężczynie – wicemistrzynie olimpijskie z 2021 roku w Tokio: wioślarkę Katarzynę Zillmann i żeglarkę Jolantę Ogar-Hill. Wówczas również postanowiliśmy (miałem zaszczyt uczestniczyć w obradach tamtej Kapituły) nie dyskutować o wyższości Świąt Wielkanocnych nad Bożym Narodzeniem, tylko przyznać zwycięstwo obu paniom i nikt nawet nie zaprotestował.

Z kolei przegapiłem moment, kiedy nagradza się oddzielnie wg płci zwycięzców w kategorii młodzieżowej, a podobno jest tak już od kilku lat. Miałem dylemat, który rozwiązał się sam. Nie trzeba było przyznawać nagrody ex aequo, wystarczyło po prostu dać ją w kategorii kobiet wioślarce Zuzannie Królikiewicz, a w kategorii mężczyzn kolarzowi Janowi Jackowiakowi i po kłopocie. Wybór oczywisty, jak w przypadku w przypadku Trenera Roku (Piotr Baron) i Drużyny Roku (Pres Grupa Deweloperska), co wprawdzie przewidziałem, ale wielkim powodem do dumy dla mnie nie jest, bo tego spodziewali się wszyscy.

Okres podsumowań poprzedniego roku mamy już za sobą, przed nami zaś sportowe wielkie święto, czyli XXV Zimowe Igrzyska Olimpijskie Mediolan-Cortina, które potrwają od 6 do 22 lutego. Mamy tam nawet toruńskie akcenty, czyli łyżwiarkę figurową Jekaterinę Kurakową i bobsleistkę Lindę Weiszewski. Bez większych szans na zdobycie medalu, ale zawsze będzie za kogo mocniej trzymać kciuki. To znaczy jeszcze mocniej, bo przecież mocno kciuki będziemy trzymać za wszystkich Polaków. A ponieważ konkurencje odbywać się będą w „europejskich" godzinach nie trzeba będzie tego robić przez sen.

Jestem z pokolenia, które pamięta jeszcze zimowe igrzyska, na których Polacy praktycznie nie mieli szans na zdobycie medalu. Najgorsze były chyba lata osiemdziesiąte i dziewięćdziesiąte. Polska „dziura" na podium trwała równe 30 lat – między Wojciechem Fortuną (1972) a Adamem Małyszem (2002). Potem do tego ostatniego dołączyli inni, na czele z Justyną Kowalczyk, Kamilem Stochem i Zbigniewem Bródką. W sumie w XXI wieku nasi sportowcy wywalczyli aż 19 medali IO, w tym sześć złotych.

Teraz też pojadą z szansami na zdobycie miejsca na podium. Wyniku z Soczi pewnie nie pobijemy (sześć medali, w tym cztery złote!), ale liczę na dobre występy panczenistów. Kilku innych zawodników też może stać się autorami niespodzianek mniejszych lub większych. Oczywiście marzyłby mi się medal zdobyty przez któregoś ze skoczków. Najlepiej Kamila Stocha na ukoronowanie wspaniałej kariery, ale niestety, nasz mistrz ustabilizował formę na takim poziomie, że nie ma na to co liczyć. Jedyna nadzieja w Kacprze Tomasiaku. Nierealne? A co tam, pomarzyć nie wolno? Zresztą – jaki sens miałoby oglądanie zawodów, gdyby z góry zakładać porażkę?

Autor: Piotr Bednarczyk

Chcesz być na bieżąco z informacjami z Torunia i okolic? Obserwuj nas na Facebooku oraz Instagramie.