Toruń kolebką szkolnictwa wyższego Polskiej Marynarki Wojennej

Choć dziś trudno w to uwierzyć, w dwudziestoleciu międzywojennym w Toruniu widok przyszłego marynarza czy nawigatora okrętowego nie budził zdziwienia. Na otwarcie wystawy 19 marca, która odbędzie się na dziedzińcu Ratusza Staromiejskiego zaprasza Muzeum Okręgowe w Toruniu.

Oficerska Szkoła Marynarki Wojennej rozpoczyna swoją działalność

Szkolenie oficerów Polskiej Marynarki Wojennej rozpoczęto w Toruniu powołaniem 20 marca 1921 r. Tymczasowych Instruktorskich Kursów dla Oficerów z siedzibą w budynku przy ul. Fredry 8. 1 października 1922 r. ruszył III (ostatni) kurs i równolegle rozpoczęła działalność Oficerska Szkoła Marynarki Wojennej, która w 1925 r. przeniosła się do opuszczonych przez zlikwidowaną Flotyllę Wiślaną Koszar Racławickich.

Trzy wydziały

Uczelnia przemianowana w 1928 roku na Szkołę Podchorążych Marynarki Wojennej w Toruniu z roku na rok rozwijała się. W 1935 r. istniały już trzy wydziały: morski (oficerowie nawigacyjno-pokładowi), techniczny (mechanicy) i administracyjny (intendenci).

Widok osoby w mundurze nikogo nie dziwił

Z upływem lat placówka coraz trwalej wpisywała się w koloryt miasta. Dzisiaj to dziwi, ale w tamtych latach widok podchorążego czy oficera w mundurze wyjściowym nie budził zainteresowania, był czymś codziennym. Nikt nie mógł wtedy przypuszczać, że mija na ulicy lub widzi w kawiarni przyszłego adiutanta naczelnego wodza i premiera rządu emigracyjnego czy dowódców słynnych wkrótce polskich okrętów, m.in. takich jak: „Orzeł”, „Wilk”, „Dzik”, „Sokół”, „Błyskawica” czy „Piorun”.

Kogo kształcono?

Oprócz dobrego żołnierza, marynarza, żeglarza, nawigatora czy mechanika w szkole kształcono także oficera wychowawcę potrafiącego sobie poradzić z problemami marynarzy na okręcie w trakcie rejsu i oficera marynarki mogącego reprezentować swój kraj poza jego granicami.